19 nov 2009

NON Á PORNOGRAFÍA INFANTIL


Un ano máis, súmome a esta campaña en contra da pornografía infantil. Como por circunstancias da vida non estou moi inspirada, copio e pego o meu post do ano pasadon da mesma campaña do 2009. Grazas a Vagón-bar e a La Huella Digital pola iniciativa.
"Y probablemente sigan buscando después de haberlos "golpeado" con esta campaña... ¿Realmente a este tipo de personas se las puede golpear de alguna manera que no implique utilizar un arsenal de armas medievales de tortura? Porque a mí es la forma que más me gustaría utilizar.
Angels, lolitas, boylover, preteens, girllover, childlover, pedoboy, boyboy, fetishboy o feet boy. E incluso escribir estas mierdas en mi blog me da asco, pena, rabia y me produce un odio tan exagerado que me lloran los ojos.
Ningún cerdo asqueroso va a leer esto nunca, porque saben mejor que nosotros lo vomitivos que son. Y menos lo leerán hoy, que todos nosotros estamos repitiendo lo mismo hasta la saciedad. Lo que piensa la mayoría, espero.
Y también espero (y eso que soy pacífica) que si el infierno no existe se invente para este tipo de engendros humanos que son los pedófilos.
Y que se ahoguen en su propio vómito."

7 sept 2009

Esperando estou

Esperar a acabar de estudiar.
Esperar no paro, a que alguén se apiade de min e me dé un contrato noxento de prácticas, coma quen que me fai un favor. "Para aprender".
Esperar a que un banco podre de pasta me dé un crédito para poñer esa tenda de animais que poñerei cando me de conta definitivamente de que o mundo da comunicación é unha noxería (non me vai facer falta esperar para iso, polo menos).
Esperar a que alguén me de un traballo decente para ter un fillo, por fin.
Esperar entón que non me manden á merda cando me quede embarazada.
Esperar a xuntar algún euro para pintar a miña casa. Teño sorte, xa teño casa, non terei que esperar a que o banco podre me dea pasta para un piso.
Esperar a que a peña que ten a pasta me goberne, dispoña a miña vida, para despois dicir na miña cara que non teño fillos porque non quero, porque son unha loca bisexual desarraigada quenon ten valores e prefire a cocaína e a marihuana á súa familia.

Vai esperar dios.

Este ano é o último que paso diante dun ordenador... e que se vaian todos á merda, co traxe e coa corbata. Eu vouno pasar ben.

27 ago 2009

AUTOVÍA POR SAN MARTIÑO, NON


Todo movemento é pouco! E por eso, un "colectivo anónimo" creou este blog www.poraquinon.blogspot.com para dar apoio a todos aqueles que se opoñen ao trazado aprobado da autovía Barreiros-San Cibrao, que machaca sin miramentos unha das parroquias máis atractivas ecolóxica, patrimonial e paisaxísticamente: SAN MARTIÑO DE MONDOÑEDO.

A razón que alegan os que insisten en que é o trazado perfecto, a pesar de que machaque San Martiño (pasando polo Carme, o cano dos Mouros, a Basílica e o Bispo Santo) defende que o polígono industrial de Foz (que, para os que non o seipan, está en Fazouro, a pesar de que hai naves industriais sementadas por todo o concello) necesita, como mínimo, unha autovía que lle pase polos fuciños para que o concello se desarrolle como corresponde. Crearanse mogollón de postos de emprego e tal e cual cando o polígono funcione como un polígono. En eso estamos de acordo. Pero non cremos que a autovía teña que rodear Foz e pasar polos dentes do polígono para que éste funcione como tal, xa que o acceso da Espiñeira está a menos de 5 minutos de Foz. Si o polígono non funciona, será por outra cosa.

Que amañen as carreteras secundarias e se deixen de monstruos de asfalto.

Grazas pola vosa atención, que sei que a tiven :P

Saúdos!

22 jul 2009

Las repisas y los soportales

Visto que en este país gallego los usuarios de paraguas se creen también con derecho al usufructo de repisas y soportales, aun estando ya protegidos por los propios paraguas, y visto que al resto de ciudadanos no nos queda otra que quedarnos a la intemperie (o vintumperio, como diría un clásico), la única solución que veo al problema es, aparte de quedarse en casa, embolsarse la cabeza.

La supervivencia del más imaginativo, ya que de momento, este mundo sigue siendo injusto y no hay repisas y soportales para todos sus habitantes...

21 jul 2009

Una historia de amor ("Déjame ser tu papi pingüino!")

Amor en el zoo de California
Las relaciones homosexuales entre los pingüinos son habituales.

La pareja de pingüinos Magallanes Harry y Linda permanecen al frente de su madriguera hoy, 20 de julio de 2009, en San Francisco, California (EEUU). Harry, quien tuvo una larga relación con Pepper, compañero del mismo sexo, ahora se encuentra con Linda después de la muerte de la pareja de ésta. El zoológico marca las hembras en el ala derecha mientras que a los machos en el lado izquierdo.

Leí esta noticia hoy en La Voz de Galicia. Hay quien dice que se escriben estas cosas en los meses de julio y agosto porque no hay noticias en verano, o porque los periodistas están de vacaciones... Tonterías. Yo creo que es una noticia reveladora.

Muchos creerán que Harry ha vuelto al camino correcto al rehacer su vida con alguien del sexo opuesto. Otros se preguntarán por qué ha abandonado a Pepper, si los pingüinos son fieles a su pareja de por vida. Incluso, conociendo al ser humano, alguno podrá pensar lo único que Harry busca es disfrutar de la madriguera de una viuda heredera millonaria.


A mí, simplemente, me hace gracia y me da una sensación de ternura. Qué bonito es el amor delante de una madriguera... sea con quien sea, con tu papi pingüino o con tu mami pingüina. Porque el amor auténtico no entiende de sexos (o, mejor dicho, a veces sí que entiende, juju) ni de calificativos, le pese a quien le pese.

Y da gusto llegar a esa conclusión... sobre todo si disfrutas de ella ;)


Saludos a todos mis leedores!

2 jul 2009

"O galego, o médico e o paciente", de Sandra Faginas

Un artigo de opinión de unha ex profesora: Sandra Faginas, na Voz de Galicia de hoxe, 2 de xullo... :)

Avoltas co exame de galego nas oposicións do Sergas, un futurible médico apuntaba que se botaba de menos que o exame fose algo máis práctico e atendese ao que «realmente se escoita nas consultas nas que -especificaba- a xente di cousas moi raras e chámalle a case todo o que non é». Esas rarezas abranguen multiplicidade de disparates, de traducións imposibles e de bilingüismos nada harmónicos, pero sobre todo de incapacidade dos mesmos por adaptarse á situación lingüística. Porque hai que engadir á ignorancia habitual de quen non manexan os termos médicos (entre os que abundan os plis-plas [bypass], escais [escáneres], hematrocristos [hematócritos], etcétera) un bo feixe de situacións surrealistas na particular relación galego, médico, paciente. Como esa que me contaba unha amiga enfermeira que presenciou dun doutor que, a piques de rebentarlle a gorxa, ía subindo o ton de voz a medida que o vello enfermo non lle entendía o seu interese en forma de «¿Vostede con quen viño?, ¿Vostede con quen viño?», ao que o señoriño contestaba indignado: «Viño non, viño non tomo, viño non tomo, que é malo para o fígado». «¡Que con quen viño!», insistía irritado o médico ata que a enfermeira interveu: «Dígalle ao doutor con que veu», «Si, claro, coa miña filla que está fóra».

Desas hai a esgalla, como aqueloutro doutor leonés que sufría, en urxencias, ante as explicacións dunha nai que lle ía relatando con detalle que o seu neno levaba toda a noite «moi roncha, moi roncha» e só quería «colo, colo e colo». «Dígame, señora, ¿por dónde dice que le ha visto usted las ronchas al niño?». Logo está ese bo colectivo de médicos enrollaos que nun grande esforzo por usar o galego pensan que cun só termo no idioma propio [por moi escura que sexa a expresión] o paciente galegofalante comprenderá a mensaxe e quedará satisfeito do bo trato: «Hola, soy el doctor fulanito y voy a explorarle, por favor, desabróchese la camisa [coloca o fonendo no peito], cuando yo le diga, por favor, alente fuerte, alente fuerte». Nada disto é alleo aos hospitais galegos, nos que se contan por miles os casos dignos de libro e onde día a día se amplía o anecdotario, en especial nas consultas de xinecoloxía, nas que aos eufemismos habituais súmase o eufemístico uso do galego. «Dígame, por favor, ¿dónde dice que tiene picor?», e a señora, cunha infeliz metáfora, respondeulle sumisa: «No pracer do meu marido». Un clásico.

1 jul 2009

Tarde


http://www.lavanguardia.es/cultura/noticias/20090630/53734901081/el-nino-que-acuso-de-pederasta-a-michael-jackson-dice-que-mintio.html

29 jun 2009

Los homenajes se quedan cortos, y la música muere otra vez

Las alabanzas que se escuchan sobran ahora. Si en lugar de críticas, se hubieran escuchado algunas de esas alabanzas hace unos meses, a lo mejor no habríamos perdido al Rey del Pop, pesando un kilo más que años tenía. No hay palabras para estos días, solo pena. O vacío, o algo así.

Estos días me siento cerca de todos los que siempre creímos en la inocencia del más grande, o mejor dicho, el que nunca dejó de ser pequeño. Y estoy entre ésos que no saben qué responder a aquellos que preguntan qué pasa porque se haya muerto el pequeño de los Jackson 5. No pasa nada. Esa es la respuesta. Nada, vacío, pena.

Estos días escuché a un señor de los que hablan de todo en la radio decir que ya pueden estar tranquilos los niños de Los Angeles. Probablemente ya lo estaban antes. Me da lástima preguntarme si me encuentro tranquila yo en este mundo de adultos, que juzga, rompe y pisotea la inocencia más pura, más patológica, más terrorífica (para algunos). Algunos aún creemos en ella.


Es un alivio pensar que las canciones del que acaba de morirse las bailarán y cantarán niños y niñas que aún no están en este mundo.

Espero que el Rey del Pop cuide un poco de la música de este planeta estropeado desde donde quiera que esté (probablemente, la segunda estrella a la derecha).





13 may 2009

"Volveré a ese lugar donde nací"


La imaginación no me llevaba allí desde hacía mucho tiempo. La vida sigue, y mil ocupaciones cerraron con llave uno de los armaritos de mi cerebro durante casi dos años (ya...).

Hoy, con la noticia de la muerte de otro genio, al que tenía olvidado, se abrió de golpe ese armario.Con los primeros acordes que tantísimas noches escuché.


Noches en las que no podía cerrar esa puerta ni dejar de llorar, en las que aprendí a controlar ese nudo que va subiendo garganta arriba cuando ya no puedes más... y que hoy se manifiesta, después de tanto tiempo.
Antonio Vega puso banda sonora a los meses más tristes de mi vida. Quizá por eso hacía ya tiempo que dejé de escucharle, porque me dolía horrores.
Puede que sea también por eso que había llegado a borrar su nombre de mi cabeza.
Incluso sus canciones.

A Antonio Vega, desde hoy, le debo otro momento más de tristeza que se suma a los de hace dos años. Otro momento de lágrimas que vuelven a arder en los ojos, de recuerdos casi olvidados de cuando los campos eran infinitos, y también lo eran las tardes de sábado (cuando los sábados eran diferentes).

Le debo el haber vuelto a sentir una de las sensaciones más terribles que sentí nunca: el miedo a seguir adelante sin un trocito de mi. Le debo haber revivido con una de sus canciones el momento que más marcó mi vida, mi carácter y mi ánimo. El peor momento.


Así que tengo que darle las gracias infinitamente a Antonio Vega.

Gracias porque había solo una cosa que me daba más miedo que revivir todo eso, y era olvidarlo. Olvidar dónde estaba el sitio de mi recreo, y dónde sigue estando.

"Porque la muerte, ese accidente, es lo de menos."

Descansa en paz, genio.