22 dic 2012
O Galo Curioso
De pequena escribín un conto para un concurso sobre un galo que vivía comodamente nun galiñeiro, ata que un día se asomaba pola ventá da casa duns granxeiros para ver que había dentro. Pillábano in fraganti e acababa feito caldo. O xurado daquel concurso deume o primeiro premio.
Hai anos que me acordo moito do meu desventurado protagonista. Sempre que vexo como alguén que mete o fuciño onde ninguén lle mandou sae escaldado...
10 nov 2012
Novembro
Un mes que chega para dicirnos a todos que rematou o bo. Que pouco me gusta... é un mes no que se fai difícil ata mirar pola ventá, e mira que eu son desas que se apalancan mirando á ría, capaz de non mover o cú do sillón ata que se me olvida o sentido da vida. A noite no día, o mar de plomo, o vento que trae frío, a luz do sol con coitelos deses que te alcanzan de esgueira. A xente di que é un mes normal como outro calquera e que os tolos somos todos os que nos deixamos entristecer polo simple feito de que o tempo pasa... Mentira. Novembro é como un cemiterio o día de todos os santos: cheo de flores, cores, cheo de vida... morta. Novembro é o mes que mata o verán de verdade.
E o frío...
Non me gusta nadiña.
Pero ata as peores cousas teñen o seu lado positivo, e novembro tamén: achega máis decembro. Que bonito é sempre, que bonito vai ser este ano. Porque está Eva. E estou segura: ela saberá facer que decembro volva chamarse Nadal.
Que ben se está neste blog! amareliño, acolledor... como agosto...
Prometo escribir máis a partir de agora.
12 ago 2012
Vilamorcego
Tamén ten tela que a primeira entrada que escribo en meses teña que ser esta... vou comezar explicándome: os morcegos tomaron a Casa de Colorines. Para ser exactos, tomaron o falso teito. Xa o tomaran o ano pasado, pero este ano é diferente.
Despois de varias sesións non-stop de DJ Ultrasonido a tope de volumen, botes de repelente, pelotiñas e pelotiñas de naftalina e espuma en todos os buratos que usan para entrar no falso teito, continúan alí como campións, correteando e chiando, alimentando aos seus churumbeliños como eu alimento á miña, contra vento e marea.
Este ano é diferente porque despois de superar todos os obstáculos que lles puxemos os humanos cunha estoicidade envidiable, merecen vivir alí tanto ou máis que calquera outra criatura (incluídos nós). É máis, merecen que a Casa de Colorines sexa rebautizada cun novo nome á altura das circunstancias. Ata novo aviso... benvidos a Vilamorcego.
Este ano é diferente porque despois de superar todos os obstáculos que lles puxemos os humanos cunha estoicidade envidiable, merecen vivir alí tanto ou máis que calquera outra criatura (incluídos nós). É máis, merecen que a Casa de Colorines sexa rebautizada cun novo nome á altura das circunstancias. Ata novo aviso... benvidos a Vilamorcego.
2 mar 2012
Volvín
E volvo con 10 kilos máis, nunha cidade non nova, pero casi, tamén casi-casada, no paro, con dor de esternón e de esqueleto en xeral, abstemia... volvo, en definitiva e como dirían algúns, "un pouco embarazada".
Confeso que nestes últimos meses fun infiel á miña Casa de Colorines dixital noutro blog, un de cor rosáceo onde conto as miñas alegrías de premamá, pero a Casa de Colorines é a miña casa... tanto a dixital como a física, que por certo, será tamén a primeira Casa onde viva a miña nena as súas primeiras semaniñas de vida.
Así que... despois de moitos meses de silencio, a Casa de Colorines volve ter quen a habite. Temos unhas semanas para redecorala, reaxeitala, revivila por dentro e por fóra cunha nova etapa que marcará, como din os pouco orixinais, o comezo da mellor etapa das nosas vidas.
Con este post, doume a re-benvida a min mesma á miña propia casa. A casa con mellores vistas do mundo enteiro.
21 jul 2011
Casa de colorines
Acabo de decidir que este blog estará dedicado solamente a la Casa de Colorines, tal y como su nombre indica. No sé muy bien en qué dará esto, ni dónde me desahogaré a partir de ahora... pero creo que es una sabia decisión. A ver cuánto tardo en cambiar de opinión :)
20 jul 2011
Títulos
Estoy pensando en la cantidad de textos que no leo porque el título me provoca escalofríos, y también en los que no leo porque el título no me provoca absolutamente nada. Por ejemplo:
- "La elegancia del erizo": es un libro que a alguna gente le encanta y otros no han podido pasar de la página 2. En mi caso, no puedo pasar de la página 0. La elegancia del erizo me parece el título más pedante y presuntuoso que se le puede ocurrir a una mente humana. Me lo pierdo por eso.
- "Una sorpresa inesperada": Al margen de que si es una sorpresa, es inesperada en sí misma, este tipo de títulos no me gustan porque están compuestos por el artículo menos original + sustantivo menos original + adjetivo que todos esperábamos. Si no has podido pensar nada más "inesperado", realmente, prefiero perderme el resto.
A veces me equivoco y sí que merece la pena leer todo lo que viene detrás de títulos espeluznantes. Pero creo sinceramente que, aunque las primeras impresiones no lo deberían ser todo, sí que son una parte grande de lo que son las cosas. Si eres buena persona, no entras a otra con un puñetazo en el estómago. Pues esto es lo mismo, casi.
- "La elegancia del erizo": es un libro que a alguna gente le encanta y otros no han podido pasar de la página 2. En mi caso, no puedo pasar de la página 0. La elegancia del erizo me parece el título más pedante y presuntuoso que se le puede ocurrir a una mente humana. Me lo pierdo por eso.
- "Una sorpresa inesperada": Al margen de que si es una sorpresa, es inesperada en sí misma, este tipo de títulos no me gustan porque están compuestos por el artículo menos original + sustantivo menos original + adjetivo que todos esperábamos. Si no has podido pensar nada más "inesperado", realmente, prefiero perderme el resto.
A veces me equivoco y sí que merece la pena leer todo lo que viene detrás de títulos espeluznantes. Pero creo sinceramente que, aunque las primeras impresiones no lo deberían ser todo, sí que son una parte grande de lo que son las cosas. Si eres buena persona, no entras a otra con un puñetazo en el estómago. Pues esto es lo mismo, casi.
δυσἀστήρ
Acabo de darme conta de que hai moitísimo tempo que non leo "Cuando el mundo era joven todavía"... que cambio máis dramático tendo en conta que antes, hai tempo, o lía mil millóns de veces (ao ano).
E despois, dinme conta de que non sei nin donde teño o libro, e de que hai demasiado tempo que non o "vexo", cando antes me cruzaba con el mil millóns de veces (ao día), cambiando cousas de sitio, ordenando estanterías...
Así que seguramente o perdera... como tantas outras cousas na miña vida.
Joder, son un desastre.
Mira ti: nesto, polo menos, non cambiei.
E despois, dinme conta de que non sei nin donde teño o libro, e de que hai demasiado tempo que non o "vexo", cando antes me cruzaba con el mil millóns de veces (ao día), cambiando cousas de sitio, ordenando estanterías...
Así que seguramente o perdera... como tantas outras cousas na miña vida.
Joder, son un desastre.
Mira ti: nesto, polo menos, non cambiei.
18 jul 2011
Mi bisabuelo Carlos, teniente coronel de Estado Mayor, fue fusilado por no querer servir a la República. Me contaron que, a pesar del riesgo que corría, su cuñado Pepe, que le adoraba, no dudó en ir a buscar el cuerpo a la Ciudad Universitaria para enterrarlo.
Pepe paseó su miedo por el desván de su casa los días posteriores. Se lamentaba, el pobre, por no haber colocado una almohada bajo la cabeza de mi bisabuelo al enterrarlo. Pasó días rezando por que quienes venían de vez en cuando a preguntar por aquel que había ido a buscar el cuerpo de un traidor se creyeran la respuesta que Pilar les daba: “Ya hace que no vive aquí”. Solo el día en que Pilar se puso de parto, Pepe bajó del desván. Entre toallas y cubos de agua hirviendo, abrió la puerta cuando alguien llamó, y nunca supimos si le dio tiempo de despedirse de su mujer, o de conocer a su hijo.
Dicen que los “Rojos” perdieron la guerra. Yo dudo que alguien la ganara.
Pepe paseó su miedo por el desván de su casa los días posteriores. Se lamentaba, el pobre, por no haber colocado una almohada bajo la cabeza de mi bisabuelo al enterrarlo. Pasó días rezando por que quienes venían de vez en cuando a preguntar por aquel que había ido a buscar el cuerpo de un traidor se creyeran la respuesta que Pilar les daba: “Ya hace que no vive aquí”. Solo el día en que Pilar se puso de parto, Pepe bajó del desván. Entre toallas y cubos de agua hirviendo, abrió la puerta cuando alguien llamó, y nunca supimos si le dio tiempo de despedirse de su mujer, o de conocer a su hijo.
Dicen que los “Rojos” perdieron la guerra. Yo dudo que alguien la ganara.
Micropensamientos de un 18 de julio
Hoy me di cuenta de que hacía mucho tiempo que no me dedicaba a andar por la calle sin tener un sitio al que llegar (corriendo) y dejando que mi cabeza se dedicase solo a micropensar.
Por suerte, hoy me dediqué a micropensar. Y estos fueron mis micropensamientos:
- En rebajas, no hay una sola tienda de Inditex que, vista desde fuera, no parezca tomada por cien Demonios de Tasmania.
- Me encantan las visitas fugaces de mi hermano, mi hermana, mi madre, mis amigas, mi chico o mi tía preferida.
- Me asusta pensar que ya no tengo abuelas, ni abuelos, que me cuenten dónde estaban ellos hace hoy 75 años, cómo se sentían, a qué tenían miedo. Me gusta pensar que soy de las pocas personas de mi generación que, mientras tuvo abuelos, les preguntó hasta la saciedad absolutamente todo lo que es no solo interesante, sino necesario saber. La historia tiene que conocerse. Para no repetirse (perdón, este micropensamiento es un poco largo. Ha sido un día duro).
- Lugo, a veces, huele a desagüe.
- El pasado puede doler, pero puedes huir de él, o aprender (Rafiki y su sabiduría recurrente).
- Cuando lloro, las lentillas se me ensucian... no sé muy bien de qué.
- Las bicicletas son para el verano.
- Estar enamorada es muy bonito.
- No estarlo, también.
- Cenar espaguetis integrales me hace sentirme mucho mejor que cenar espaguetis a secas.
- El día de hoy no me gustó. A lo mejor es porque fue lunes. O a lo mejor es que hace 75 años, la vida de mis abuelos (y la de los vuestros, todos, también) cambió demasiado como para que hoy yo esté contenta. Solo se cumplen 75 años: es igual que cuando se cumplieron 71, o 73. Vamos, que es solo una fecha.
Pero qué fecha...
14 jul 2011
San Juan
Cada vez que celebramos algo en San Martiño me doy cuenta de que para mí, hay cosas que empiezan a valer lo que valen por lo que valían en el pasado.
O lo que es lo mismo: daría todas las celebraciones de San Juan que me quedan, por volver a vivir una sola de las que viví hace años.
Pero voy a cambiar el chip y disfrutar... porque dentro de un tiempo sé que pensaré lo mismo, y "hace años", será hoy.
Así que solamente pensaré cada San Juan lo mismo que escribía mi primera profesora, doña Oliva, en las cartulinas llenas de P.A. que me entregaba al lado de la puerta del aula el último día de curso: "¡Feliz verano!"
Pero voy a cambiar el chip y disfrutar... porque dentro de un tiempo sé que pensaré lo mismo, y "hace años", será hoy.
Así que solamente pensaré cada San Juan lo mismo que escribía mi primera profesora, doña Oliva, en las cartulinas llenas de P.A. que me entregaba al lado de la puerta del aula el último día de curso: "¡Feliz verano!"
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

