Na Voz de Galicia...

Atopei esta marabilla na última da Voz, ontes.
Titúlase 23, decembro, e foi ademais o cumple da miña santa mai. Así que llo dedico a ela.
23, decembro de Xosé Carlos Caneiro. E que teñades un BO NADAL, todos :)

As festas, en casiña!

Con pouco tempo para escribir (de momento, porque en 1 día estarei de vacacións) síntome obrigada a buscar un momento para destacar dúas noticias que saliron na Voz, e que veñen demostrar o que eu sempre dixen: Galiza é diferente.

A primeira, máis científica, di esto:

Los gallegos tienen genes más afines a los húngaros que a los andaluces

Algo que todos sabíamos, pero que poucos se atreveran a dicir.

E a segunda, con un tono superior de enxebritude, típica de Galiza e, como non, da Voz, di esto:

La policía abate a tiros un becerro descontrolado que hirió a un agente, provocó choques de automóviles y sembró el desconcierto

Atención, por favor, á primeira frase da noticia: "Un becerro causó desconcierto al pasearse libremente por las calles de A Coruña, antes de caer abatido a tiros por la Policía Local".

De esto despréndese que pasearse causando desconcerto é algo que non se debe facer a risco de que te abatan a tiros. Tede cuidado, sobre todo si sodes xatos (porque a palabra "becerro" aquí debería estar prohibida!) e vades de compras por Coruña.

É esto o que consigue o Nadal?: que todos pensemos que o que nos rodea é o mellor, o máis curioso, o máis bonito, o máis chamativo... O Nadal consigue que faigamos dunha parida un titular de catro liñas? É o Nadal o que fai que tratemos un xato como un dos robots asesinos de La Guerra de los Mundos?

Eso xa non o sei.

Saludos a todos, e Bo Nadal, en calquer caso :)

Gracias (2), ou o "embigo" do mundo :)

Hoxe tiven un día reflexivo... antes que nada, pedirei perdón por este post atípico do meu blog, que mezcla cousas miñas con filosofías de vida (miñas, tamén). Debe ser o mal tempo, ou o impaciente que estou porque cheguen as vacacións... o caso é que estou egocéntrica, e como esto é un diario ególatra...

Hoxe dediquei a maior parte do día a pensar no meu propio ombligo (embigo en galego, juju), ou o que é o mesmo, nas miñas cousas (algo ó que lle dedico moito tempo, últimamente máis), con un nudiño na garganta que non desapareceu aínda. Cheguei a varias conclusións que vou resumir:
1. A xente que ignora deliberadamente as opinións dos demáis, cando xa manifestou a súa, ten un problema moi grave de educación e civismo. E si a dos demáis non coincide coa súa casi nin no idioma utilizado para expresala, non che digo nada.
2. As personas que intentan facer da súa vida o centro do universo mostran que non teñen absolutamente ningún civismo, e que poden presumir dunha educación carente en moitísimos sentidos.
3. As personas que pensan que conocen a outras personas solo por participar dun par de conversacións máis ou menos íntimas, deberían meterse a lingua por algún sitio (polo embigo?) antes de arrancarse a falar do que non teñen nin idea.
4. E por último, as personas que interrumpen por sistema (cada vez o soporto menos) deberían pararse a pensar que, ó mellor, quenes sobran na conversación son elas e non os demáis.

En fin, non son conclusións moi productivas... pero reafirmanse cada vez que alguén fai gala diante de min de algunha desas maravillas naturales que demostran que da igual donde te atopes, sempre vai haber alguén disposto a pisotearte a ti e ás cousas que che importan, por impoñer o seu embigo.

Menos mal que a maioría non é así.

(E menos mal que te teño a ti)

Bikiños a todos, e en especial a aqueles cos que se pode falar de todo... que hoxe tamén me quedou claro que existen :)

GRACIAS! (porque non todo é protestar...)

Quero escribir un post exclusivamente para dedicalo a algunhas persoas que viven neste mundo, donde vivimos todos, pero que teñen a peculiaridade de facelo moito máis agradable para min.

-As persoas que me poñen boa cara pola mañá, aínda que elas tamén madrugaron.
-As persoas que poñen boa cara pola noite, aínda que tamén tiveran un día de cans rabiosos.
-As persoas que esconden as ganas de chorar só por axudar a outros a sorrir.
-As que non me riñen cando faigo as cousas mal.
-As que sí que me riñen.
-As persoas que me preguntan "Como che foi o día?" e escoitan a miña resposta.
-As persoas que me deixan pasar diante, aínda que o atasco seña igual de jodido para eles.
-As persoas que valoran as cousas máis pequenas, sobre todo cando están debaixo de unha moito máis grande.
-As persoas que, cando permanezo en silencio e con mala cara ao seu lado, saben que é solamente porque me apetece estar con elas (e destas hai poucas).
-As persoas que non interrumpen cando está falando outra, porque eso significa que están escoitando e que consideran a posibilidade de que o que esteña decindo a outra pode ser máis interesante que o que ía dicir ela (e destas hai moi, moi poucas).
-As persoas que se rin de chorradas.

-As que alegran o día a día con un comentario ou unha sonrisa.
-As persoas que prefiren falar de estupideces neses cinco minutos libres antes que queixarse do que vai mal e do que ó mellor vai mal, e tamén do que ía mal antes.
-As persoas que non cambian.
-As que sí que cambian.
-As persoas que creen que o Nadal é unha maniobra consumista de El Corte Inglés.
-As que reconocen que, así e todo, lles gusta moito o Nadal.
-As que pensan que o detalle é o que importa (sobre todo este Nadal...).
-Esas persoas que saben ignorarme cando merezo ser ignorada.
-As que saben os momentos nos que ignorarme é, para min, como darme unha patada na cabeza.
-As persoas que saben ver cando o malo é malo.
-Esa persoa que me espera nunha cociña caótica, coa cea feita, despois de un deses días (ou unha desas semanas) de cans rabiosos.
-Esa misma persoa, que é capaz de convertir o día de cans nunha noite de risa e tranquilidade como nunca antes tivera.

E tamén a miña mamá, aínda que nunca veña ver o meu blog :)

De archivo II: Falemos como galegos!

Escrito en julio de 2007 (hoxe, como son máis madura, poño puntos suspensivos vermellos en cada palabra malsonante que escribira daquela. Para non ferir máis sensibilidades...):

"Está la radio de los obispos (o avispas, q les viene al pelo) sonando, alimentando mi mal humor y mi agresividad por momentos. Se quejan de que la asignatura de Ciudadanía es poco democrática (igual es más democrática la de religión católica). Cambio de idioma (porque poido) O impresentable dos informativos (adivinade quén pode ser!) está decindo que os estudiantes que falamos galego salimos do instituto falando galego ben, pero español "como indios". "COMO INDIOS"...

Eu falo perfectamente o galego e perfectamente o español, e estou máis que orgullosa de que, desde que teño o tamaño da foto, sei falar os dous idiomas e non solo un. Cada un pode elexir afortunadamente, pero eu estou feliz da vida ó poder responderlle ás personas que me falan no idioma no que me falan.

Tamén hai xente que se nega a falar galego asi morran, aló eles, son libres, pero a nós que non nos toquen o (...) q eu de momento non lle toquei con eso o (...) a ninguén. Si os alumnos salen falando castelán como indios pode ser q non lles interese un (...) falar castelán, cando lles apetezca, xa o falarán.

E a min con estas subnormalidades cada vez me apetece menos.

(...) para a (...) cadena COPE (e ahora en español, pa q vexades:P) (e pa q entendan todos, españoles incluidos): En fin, que estas jornadas de reflexión que estoy teniendo últimamente me están haciendo sentirme cada vez más orgullosa de mi odio visceral a ciertos colectivos.

Avispas, coartad nuestra libertad, adoctrinadnos a todos y al que no aprenda español, al paredón y fuego. Como no van a protestar por una asignatura para el civismo si ellos son los primeros q no lo tienen: insultando al presidente del gobierno en una radio nacional y hasta en la casa de su (...) madre y quejándose luego de las portadas de las revistas que caricaturizan a los principitos. Hay q tocarse el (...).

Dios, q dia más ácido tengo... A ver si me van a secuestrar como a El Jueves..."

Hai cousas que nunca vou censurar ;)

Pornografía infantil NON/Pornografía infantil NO

Y probablemente sigan buscando después de haberlos "golpeado" con esta campaña... ¿Realmente a este tipo de personas se las puede golpear de alguna manera que no implique utilizar un arsenal de armas medievales de tortura? Porque a mí es la forma que más me gustaría utilizar.

Angels, lolitas, boylover, preteens, girllover, childlover, pedoboy, boyboy, fetishboy o feet boy. E incluso escribir estas mierdas en mi blog me da asco, pena, rabia y me produce un odio tan exagerado que me lloran los ojos.

Ningún cerdo asqueroso va a leer esto nunca, porque saben mejor que nosotros lo vomitivos que son. Y menos lo leerán hoy, que todos nosotros estamos repitiendo lo mismo hasta la saciedad. Lo que piensa la mayoría, espero.

Y también espero (y eso que soy pacífica) que si el infierno no existe se invente para este tipo de engendros humanos que son los pedófilos.

Y que se ahoguen en su propio vómito.

Vinagreira e cucharillas

Sempre me preguntei si se di cucharadilla ou cucharillada. Moita xente me defendeu unha das dúas maneiras de referirse ás "cucharadas pequenas" en español (si, a veces logro que a xente se emocione falando de paridas, con perdón da palabra) pero sigo pensando que é algo no que a humanidad nunca se poñerá dacordo (outro día, falarei deso...). Recentemente surxeume outra duda existencial nese mesmo ámbito.

E a duda era: ¿cómo se chama o "couso para meter as movidas", ou "chisme do aceite e do vinagre e tal", ou "rollo de meter o sal/vinagre/pementa"? Eu estou segura de que nalgún sitio lera ou oíra (ou imaxinara?) que se chamaba comborio, ou camborio ou comboloi ou algo así, pero no... comborio e camborio non existen, e komboloi (con K de Kostilleta) é o collarito ese co que xoga a xente en Grecia (en serio).

Pero o "rollo de meter o aceite/vinagre/sal/pementa" chámase VINAGRERA, ou VINAGREIRA en galego. ¿Por qué? o vinagre nin sequera é o ingrediente máis utilizado dese conxunto. Desde a miña experiencia poido afirmar que se usa máis o sal e o aceite, despois o vinagre, e despois a pementa. O vinagre é o terceiro en discordia, así que esto é un caso clarísimo de vinagrismo. Evidentemente non se pode chamar aceiteira, porque xa existe e non é o mesmo, nin salero, nin pementeira porque xa sería o colmo (pimenterismo...?). E en calquer caso, sería inxusto que con unha sola palabra designásemos a todo un conxunto.

É un caso de discriminación racial, machista e clasista (si é que hai , razas, sexos e clases dentro dos complementos hosteleiros) acerca do cal niguén (máis ca min) eleva protesta ningunha á academiadelalengua, nin á academiadalingua, nin a nindiós.

Reivindico desde o meu espazo un nome non separatista, XA! Empezamos dándolle prioridade ó vinagre, remataremos por aceptar a independencia de Galicia, dos cataláns e dos vascos, e a súa superioridade.

O fin do mundo achégase... facede o favor de pasarme o sal!

Felicidad, tristeza, celos...

PETER: Wendy, solo estamos jugando, ¿no? A que tú y yo somos... Wendy, verás... me haría sentir muy mayor si fuera un padre de verdad.

WENDY: Peter, ¿cuáles son tus verdaderos sentimientos?
PETER: ¿Sentimientos?
WENDY: ¿Qué sientes? Felicidad. Tristeza. Celos.
PETER: ¿Celos? Campanilla.

WENDY: ¿Ira?
PETER: ¿Ira? Garfio
WENDY: ¿Amor?
PETER: ¿Amor? No sé lo que es.
WENDY: Creo que sí lo sabes, Peter. Seguro que lo has sentido. Por algo o... por alguien.
PETER: Nunca. Hasta su propio nombre me repugna. ¡¿Por qué tienes que estropearlo todo?! Nos divertimos, ¿no es así? Te he enseñado a luchar y a volar. ¿Qué más puede haber?
WENDY: Hay mucho más.
PETER: ¡El qué! ¿Qué más hay?
WENDY: No lo sé. Creo que se sabe cuando se crece.
PETER: Pues yo no voy a crecer, y no puedes obligarme. Te desterraré como a Campanilla.
WENDY: ¡No me desterrarás!
PETER: ¡Pues vete a casa y crece! Y llévate tus sentimientos contigo.

"La invitación"

Verano en el jardín. Bajo el peral, chispeantes insectos. Ellos zumbaban; yo canturreaba con ellos.

Estaba sujetando una malva a un bastón, quitando malas hierbas, haciendo esto y lo otro, y entre una cosa y otra, nada. Entonces me habló una abeja:

— Hoy se casa nuestra reina —dijo—. Mi pueblo y yo necesitamos un padrino. Te hemos elegido a ti.

Me quité la tierra seca de los dedos.

— Gracias —dije—. ¿Qué debo ponerme?

— Alas —dijo la abeja.

Cuando el mundo era joven todavía (Jürg Schubiger)

Puestos a escoger creo que de las fiestas comerciales mi preferida es la Navidad...Pero tengo que reconocer que las fiestas que vienen de fuera cada vez me hacen más gracia.

Celebrar Halloween porque lo hagan los americanos (que lo sacaron de los irlandeses, por cierto) me parece divertido. ¿Por qué no?

Si es una fiesta mucho más chula que todas esas autóctonas en las que se lanzan cabritos desde campanarios o se acribillan toros para diversión de algunos salvajes. No me gusta ir con los americanos a guerras ilegales, ni su forma de vida, ni su cultura, en general. Pero para una fiesta chula que tienen, que podemos celebrar en amor y compañía...

Todo lo que sea diversión sí debería traspasar fronteras!

Saludos cordiales, que tengáis un día hippy.